این مقاله به مفهوم «فولاد سبز» و اهمیت آن در صنعت فولاد میپردازد و آن را رویکردی حیاتی برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای و دستیابی به پایداری زیستمحیطی معرفی میکند. با اشاره به سهم قابلتوجه صنعت فولاد در انتشار جهانی دیاکسید کربن (
CO
2
)، روشهای نوین تولید فولاد سبز از جمله احیای مستقیم با هیدروژن، استفاده از کورههای قوس الکتریکی با برق تجدیدپذیر و فناوریهای جذب و ذخیره کربن (CCUS) تشریح میشوند. در ادامه، ویژگیهای کلیدی فولاد سبز و شرکتهای پیشرو در این حوزه معرفی شده و در نهایت، وضعیت ایران و گامهای ضروری برای دستیابی به تولید فولاد سبز در کشور، نظیر تولید هیدروژن سبز، توسعه انرژیهای تجدیدپذیر و سیاستگذاری حمایتی، مورد بررسی قرار میگیرد. این مقاله فولاد سبز را نه تنها یک نوآوری فناورانه، بلکه ضرورتی برای رقابتپذیری جهانی و پاسخ به تقاضای بازار محصولات پایدار میداند.




